Solidariteit voor de buren

In augustus schreef minister Lodewijk Asscher (Sociale Zaken) in Britse krant The Independent dat Nederlandse werknemers beschermd moeten worden tegen de invasie uit Oost-Europa. Een paar maanden later blijkt in december dat maar liefst tweederde van de Nederlandse bevolking negatief is over de komst van de Oost-Europeanen op de Nederlandse arbeidsmarkt.

Uitgerekend de immigratie van uit de bakermat van Lech Wałęsa, vakbondsleider pur sang én winnaar van de Mensenrechtenprijs van de Raad van Europa, ligt hierbij onder vuur. In 2012 komen 40.000 klachten binnen bij het PVV-meldpunt over Polen, Roemenen en Bulgaren. Een aantal van die klachten gaat specifiek over het "inpikken" van huizen en banen van Nederlanders. Ook het Sociaal Cultureel Planbureau bevestigd dat de bevolking hier angst voor heeft; 58 procent vindt dat de migranten misbruik maken van uitkeringen en 47 procent vindt dat ze banen afpakken van Nederlanders.

In mijn ogen is er sprake van een andere, complexere problematiek. Er is sprake van bedrijven die constructies gebruiken om werknemers uit het voormalig Oostblok hier te laten werken tegen lagere lonen en zonder CAO. Soms werken zij zelfs onder het minimumloon als zogenaamde zelfstandigen via ZZP bedrijfjes die door een koppelbaas vanuit het Oosten van Europa aangestuurd worden. Het zijn in mijn ogen dan ook niet de Oost-Europeaanse werknemers maar juist de werkgevers uit Nederland die hieraan schuldig zijn. Bedrijven die het onderste uit de kan willen hebben zonder een degelijk loon te willen betalen aan hun arbeiders.

Veel Nederlandse werknemers zien er niet veel in om solidair te zijn met hun Poolse, Roemeense en Bulgaarse collega's. Maar uitgerekend het eisen van een CAO en een  loon op Nederlands niveau voor deze Oost-Europese werknemers zorgt ervoor dat bedrijven zich niet meer kunnen onttrekken aan het betalen van een degelijk salaris aan ons allemaal. Dan doen zich gelijke kansen voor op de arbeidsmarkt en stabiliseert het proces van het steeds maar goedkopere krachten aan willen nemen.

Mijn oplossing voor het Oost Europeese immigratie vraagstuk is dan ook niet om de grenzen weer te sluiten en ook niet om het probleem te negeren en te doen alsof alles in orde is. Mijn oplossing is oplossing C: Verregaande solidariteit met onze mede Europeanen in Nederland!